De familie Scapicchio

Ongeveer een jaar geleden stonden we op het punt dat we voelden dat het tijd was voor bijscholing. Het barbieren is een ambacht, je kan altijd nog iets bijleren. Binnen de barbierwereld zie je verschillende trends. Een grote trend nu zijn “de perfecte fades” en “zot uitgewerkte hippe kapsels”. Voor de duidelijkheid, dit is ontzettend moeilijk en vraagt veel oefening en talent. Het voelde echter niet als de juiste richting voor ROMAIN. Ambacht staat centraal in onze waarden, en we wilden meer in de richting van de authentieke ambacht gaan. De ambacht die terug gaat naar de roots van het barbieren. Het open scheermes.

Bij ROMAIN gebruikten we, net zoals 99,9% van de barbershops, een shavette. Dat heeft de vorm van een open scheermes, maar het mesje zelf is wegwerp. Vergelijk het met een Gillette scheermes dat een nieuwe cartouche nodig heeft als het niet meer scherp genoeg is. Dat is op zich wel praktisch werken, maar wat ons betreft doe je een échte scheerbeurt met een open scheermes.

We volgden de familie Scapicchio al een tijdje. De expertise binnen die familie, die van generatie op generatie werd doorgegeven, is fenomenaal. Kleine anekdote: de grootvader van Enzo Scapicchio was de persoonlijke barbier van Al Capone. Met trillende benen en klamme handen hebben we met Luigi contact opgenomen. Luigi is de zoon van Enzo Scapicchio, de pater familias en baas van Scapicchio Academia. Luigi was niet happig om ons toe te laten tot de opleiding. Na veel heen-en-weer gestuur hebben we hem kunnen overtuigen. Dit was voor ons een heilig moment!

In februari van dit jaar vertrokken we naar Bovino, Italië. (Nog nét op tijd!) Vliegtuig op, een paar uur rijden van Napels, en boem: we waren in the middle of fucking nowhere! Wat een prachtige, afgelegen plek! Wanneer we naar hun barbershop gingen, hadden we hartkloppingen. Plots sta je voor jouw held. Niet wetend wat te zeggen. Ah ja, we kunnen geen Italiaans. De familie zelf, en de mensen van de Academie waren erg genereus en nederig. Ook zij voelden dankbaarheid, ze waren trots dat wij uit België speciaal naar hen waren gekomen voor hun kennis. We wisten het onmiddellijk: ze doen het niet voor show, maar voor hun liefde voor het vak. Exact waar wij naar op zoek waren.

Na drie dagen intensieve cursus mochten we ons “barbier” noemen. Geen meesterbarbier, of meester of andere coole titels. Barbier. Dat waren we al enkel jaren, dachten we, maar we wisten niet beter. Dit was het begin van onze carrière als echte barbier!

Als alles goed gaat, gaan we in januari 2021 terug naar Italië. Deze keer om hopelijk ons meesterdiploma te verdienen. Ik wik mijn woorden goed want je kan jezelf niet zomaar meester noemen. Een andere meester moet jou die titel geven. Een titel waar we ontzettend trots op zouden zijn.

Maar laat ons ook eerlijk zijn en de voeten op de grond houden. Het belangrijkste is en blijft een goede barbier te zijn voor de klant. Die titel zou een mooie kers op de taart zijn.

Tot later!